شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد جدایی سخن میگوید و بیان میکند که چگونه در اثر این احساسات آتش میسوزد و رنج میکشد. او خود را به شمعی تشبیه میکند که در میان لباسش میسوزد و به خاطر آرزوهایش دائم در عذاب است.
پیوسته ز عشق جان و تن میسوزمدر درد فراق خویشتن میسوزم
هوش مصنوعی: همواره از عشق و محبت میسوزم و در عذاب دوری از خودم رنج میکشم.
من خام طمع به صد هزاران زاریچون شمع میان پیرهن میسوزم
هوش مصنوعی: من به خاطر امید و آرزوهایم مانند شمعی درون لباس میسوزم و در عین حال به هزاران اندوه و درد دچار هستم.