شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از دل زنده‌ای سخن می‌گوید که از عشق و دردهای ناشی از آن متاثر است. او می‌گوید که سال‌ها علم و دانش را می‌آموزد، ولی دریغ که پروانه‌ها، که نماد عشق هستند، تنها از او یاد می‌گیرند و در واقع چیزی از عشق حقیقی را درک نمی‌کنند. به طور کلی، احساس غم و ناکامی از درک درست عشق در این اشعار مشهود است.
ای آن که دل زندهٔ تو مُرد از توناخورده ز صافِ عشق یک دُرد از تو
هوش مصنوعی: ای کسی که دل زندهٔ تو از عشق ناب تو جان سپرده، گناه این جدایی را به گردن عشق نگذار، چون آن عشق خالص است و باید از آن بهرهمند شد.
عمری است که علمِ شمع میآموزیچه سود که پروانه سبق بُرد از تو
هوش مصنوعی: سالیان طولانی است که تو در حال یادگیری و دانشافزایی هستی، اما چه فایده که پروانه (نماد عشق و شیدایی) از تو جلوتر رفته و بر تو پیشی گرفته است.