شمارهٔ ۶۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی از شمع میپردازد که در آتش میسوزد و از خود عسل (انگبین) رها میکند. شمع در تلاش است که با زبانش آتش را حس کند و سوال میکند که چرا اینچنین دراز شده است. این تصویر، نمادی از رنج و تحمل در برابر آتش و تغییرات است.
در شمع نگر فتاده در سوز و گدازبرّیده ز انگبین به صد تلخی باز
هوش مصنوعی: به شمع نگاه کن که در آتش و سوختن، از عسل جدا شده و تلخی را با صد بدبختی تجربه میکند.
شاید که زبانْش در دهان گیرد گازتا در آتش زبان چرا کرد دراز
هوش مصنوعی: شاید او بخواهد زبانش را به دندان بگیرد تا بفهمد چرا در آتش، زبانش را به درازا کشید.