شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: شعری دربارهی شمعی است که به خاطر دردش هیچکس چیزی نگفت و جان داد، بدون اینکه یک کلمه به صدا درآورد. ممکن است زبانش را قطع کرده باشند تا رازی را که در دل داشت، فاش نکند.
شمعی که ز درد او کسی باز نگفتجان داد که یک سخن به آواز نگفت
هوش مصنوعی: شمعی که به خاطر دردش کسی چیزی نگفت، جان داد اما هیچکس صدای او را نشنید.
شاید که ببرّند زبانش که به قطعتا در دهن گازنشد راز نگفت
هوش مصنوعی: شاید زبان او را ببُرند تا نتواند رازی را که در دل دارد، بر زبان بیاورد و به کسی نگوید.