شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: این شعر به احساس ناامیدی و درد در زندگی اشاره دارد. شاعر میگوید در شب باید مانند شمع بسوزیم و در طول روز همواره سوز و درد را تحمل کنیم. او به این نکته اشاره میکند که در زندگی هیچ امیدی وجود ندارد و باید با این حال و روز، به زندگی ادامه دهیم.
بس شب که چو شمع با سحر باید بُرددر هر نفسی سوزِ دگر باید بُرد
هوش مصنوعی: بسیار شبها باید به مانند شمع با صبحگاه زندگی کنیم و در هر لحظه، باید با درد و سوزی جدید مواجه شویم.
عمری که بدو چو شمع امیدی نیستهم بر سر پای می بسر باید بُرد
هوش مصنوعی: اگر عمری که میگذرد از امید و روشنایی خالی است، باید این زمان را با شجاعت و خوشگذرانید، مانند کسی که با وجود تاریکی اطرافش، به زندگی ادامه میدهد.