شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به شمعی تشبیه شده است که با شعله‌اش نور و گرما تولید می‌کند. او به شخصی اشاره می‌کند که به خاطر مشکلات و دردهای خود نباید غمگین باشد، زیرا این غم‌ها از درون او نشأت می‌گیرد. در عوض، باید به زندگی و آنچه که انجام داده است فکر کند و از خود و گرفتاری‌ها فاصله بگیرد.
ای شمع! چو از آتش افسر کردیتا دست به گردن بلا در کردی
هوش مصنوعی: ای شمع! وقتی که به خاطر آتش خود، بر خود تاج گذاشتی، چرا به دامن بلا دست دراز کردی؟
در سر مکن از خویش و غمِ خود خور ازانکبی سرگشتی از آنچه در سر کردی
هوش مصنوعی: به یاد خودت نباش و نگران غمهای خود هم نباش، زیرا بیهدف بودن و عدم توجه به خویشتن، تو را از آنچه که باید انجام دهی دور میسازد.