شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به شمعی اشاره می‌کند که هرچند برای روشنایی مجلس تلاش می‌کند، اما در اثر این روشنایی خود می‌سوزد. همچنین به این نکته اشاره می‌شود که شمع آتش را در دهان گرفته و به نوعی، به خاطر زیبایی و نوری که ایجاد می‌کند، درد و رنج خود را فراموش کرده است. این شعر نمادی از فداکاری و قربانی شدن برای دیگران است.
ای شمع! اگرچه مجلس افروخته‌ایاما تن نرم و نازکت سوخته‌ای
هوش مصنوعی: ای شمع! هرچند که در این مجلس نور افشانی میکنی و همه جا را روشن کردهای، اما خودت در این میان به خاطر حرارت آتش دچار آسیب و سوختگی شدهای.
تو سر زده در دهان گرفتی آتشنفط اندازی از که در آموخته‌ای
هوش مصنوعی: تو به یکباره در میان صحبتهایت آتشِ جدال و دعوا را شعلهور کردی، از کجا این مهارت را یاد گرفتهای؟