شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن وضعیت شمعی است که به تنهایی در تاریکی می‌سوزد. شاعر اشاره می‌کند که شمع با وجود سوزش، در شبها نور می‌دهد و به روشنایی می‌افزاید. اگر شمع در آتش باشد، نمی‌توان از آن خواست که به سمت بالا ابراز وجود کند، بلکه فقط باید از روشنایی‌اش قدردانی کرد. در واقع، این شعر به تلاش و فدای عشق و روشنایی در میان تاریکی‌ها اشاره دارد.
چون شمع یک آغشتهٔ تنها بنمایدر سوز به روز برده شبها بنمای
هوش مصنوعی: مانند شمعی که به تنهایی روشن است، خود را در دل سوختن نشان بده و در روزها مانند شبها روشناییات را بپراکن.
گر بر پهنا برفتی آتش با شمعکی گویندی بدو که بالا بنمای
هوش مصنوعی: اگر آتش بر روی وسعتی گسترش یابد، دیگر نمی‌توان به شمع گفت که خود را بالا نشان بدهد.