تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۵۶

شمع آمد و گفت: یارِ من خواهد بودپروانه که جان سپارِ من خواهد بود
اول چو بشویمش به اشکی که مراستآخر لحدش کنارِ من خواهد بود