تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۹

پروانه به شمع گفت: گرینده مباششمعش گفتا: ز من پراکنده مباش
کاتش بسرم چو اشک در پای افتادسر میفکنندم که سر افکنده مباش