تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۰

پروانه به شمع گفت: میسوزم خویششمعش گفتا که نیستی دور اندیش
یک لحظه تو سوختی و رستی از خویشمن شب تا روز سوختن دارم پیش