شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به قدرت عقل و فهم اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عقل او در زمان تفکر و سنجش، بهترین راهنماست و معانی عمیق دو جهان را در خود دارد. اما با وجود این، احساس می‌کند که حتی اگر او در خودش باشد یا در رنج و آزمایش، هنوز یک ذره از این حقیقت و عمق فاصله دارد و نمی‌تواند کاملاً از آن جدا شود.
در وقت بیان،عقل سخن سنج مراستدر وقت معانی دو جهان گنج مراست
هوش مصنوعی: در زمان بیان و گفتن، عقل من پیوسته در حال سنجش است، و در لحظهای که به درک معانی میپردازم، ذخیرهای از ارج و گنجینه دو جهان در اختیارم قرار دارد.
با این همه یک ذرّه نیم فارغ از آنکگر من منم و اگر نیم رنج مراست
هوش مصنوعی: با این حال، به اندازهای که از خودم دور هستم، آرامش ندارم، زیرا هرچند که من خودم هستم، تحمل درد و زحمت آن برایم سنگین است.