شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از تکرار گفتن سخنان زیبا و لطیف و همچنین از بیان درد و رنج خود خسته شده است. او آرزو دارد که کسی باشد که به راز او گوش دهد، اما چون چنین فردی وجود ندارد، تصمیم می‌گیرد که این راز را در دل خود نگه دارد و تنها با آن شخص درونش صحبت کند.
تا کی سخن لطیف نیکو گویمتا چند ز جان و نفس بدخو گویم
هوش مصنوعی: مدتزمان طولانی باید دربارهی خوبگفتن و سخنهای زیبا بگویم، ولی چقدر باید از جان و نفسهای ناپسند و بد بگویم؟
چون نیست کسی که راز من بنیوشددر دل کشتم تا همه با او گویم
هوش مصنوعی: چون کسی نیست که به دل من گوشFRده، تصمیم گرفتم رازهایم را در دل نگه دارم تا همه را با او بگویم.