شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات خود می‌پردازد و می‌گوید که هر بار که درباره موضوعی سخن می‌گوید، نمی‌تواند از آن موضوع فاصله بگیرد. او به درد و رنجی که در دل دارد اشاره می‌کند و این موضوع را به عنوان یکی از دلایل غمگینی‌اش مطرح می‌کند. در نهایت، او سوال می‌کند که چرا دل او نسبت به این درد به تپش نمی‌افتد.
در هر سخنی که سر بدان آوردمتا سر ننهم دران سخن سرکردم
هوش مصنوعی: هر بار که دربارهای صحبت کردم، تا وقتی که به نهایت آن نکته نرسم، به بیان آن ادامه میدهم.
آخر چه دلی بود که آن خون نشوددردش نکند این سخن پُر دردم
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که چه احساسی باید در دل کسی وجود داشته باشد که با شنیدن این سخنان پر از درد و رنج، بیتفاوت بماند و احساس ناراحتی نکند. در واقع، اشاره به این است که درد و رنج عمیقی در این سخنان نهفته است که نمیتوان آن را نادیده گرفت.