بخش ۲ - الحكایة و التمثیل
هوش مصنوعی: در این شعر، شخصی در کشتی با یک گبری (کافر) نشسته که ناگهان موجی بزرگ برمی‌خیزد و کشتی را به خطر می‌اندازد. گبر از ترس به آتش (خدای خود) کمک می‌خواهد، اما ملوان به او می‌گوید که در این شرایط، آتش نه کمکی می‌کند و نه مناسب است. او توضیح می‌دهد که در این وضعیت تنها باید تسلیم تقدیر شد و اگر در این طوفان آتش روشن شود، به سرعت دچار خطر خواهد شد. در انتها، بر این نکته تاکید می‌کند که در چنین شرایطی هیچ چیزی جز تسلیم و انتظار نمی‌تواند مددکار باشد.
کرد در کشتی یکی گبری نشستموج برخاست و شد آن کشتی ز دست
هوش مصنوعی: یکی از زرتشتیان در کشتی نشسته بود که ناگهان امواج بالا آمدند و باعث شدند کشتی از کنترل خارج شود.
سخت میترسید گبر هیچ کسگفت ای آتش مرا فریاد رس
هوش مصنوعی: او به شدت از آتش میترسید و از هیچکس کمک نمیخواست؛ فقط به آتش گفت: «ای آتش، به دادم برس!»
گفت ملاحش خموش ای ژاژ خایآتش اینجا کی شناسد سر ز پای
هوش مصنوعی: ملا به آرامی گفت: ای بیهودهگو، در اینجا کی از داستان آتش باخبر است؟ کسی نمیداند که بالا سر یا پایین پایش چه میگذرد.
موج چون هم مردکش هم سرکش استدر چنین موجی چه جای آتش است
هوش مصنوعی: موج دریا هم میتواند آرام و هم طغیانی باشد. در چنین شرایطی که دریایی بیقرار و پرتلاطم وجود دارد، چه معنایی دارد که بخواهیم از آتش سخن بگوییم یا به آن فکر کنیم؟
گر کند اینجایگه آتش قرارتا زند یک دم برآید زو دمار
هوش مصنوعی: اگر آتش در این مکان استقرار یابد، تا یک لحظه شعلهور شود، از آن دودی بر میخیزد که همهچیز را نابود می‌کند.
گبر گفت ای مرد پس تدبیر چیستگفت تسلیم است تا تقدیر چیست
هوش مصنوعی: گبر گفت: ای مرد، پس راهکار چیست؟ گفت: تسلیم شدن است، چون سرنوشت چه خواهد شد.
چون برآید بحر تقدیرش بجوششیر گردد همچو مور آنجا خموش
هوش مصنوعی: وقتی سرنوشت او به اوج میرسد، مانند آبی که به جوش میآید، شیرها در آن مکان ساکت میمانند و از خود هیچ اعتراضی نشان نمیدهند.