بخش ۷ - الحكایة و التمثیل
هوش مصنوعی: در این شعر، مجنون از منظر خودش با آئینه‌ای مواجه می‌شود و تلاش می‌کند که خود را در جمع مردم نشان دهد. او هر بار که مردم را می‌بیند به خاطر شلوغی خشمگین می‌شود و آئینه‌اش را دور می‌ریزد. اما وقتی مردم به او توجه می‌کنند، دوباره آن را برمی‌دارد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که نباید فقط به خود بپردازد، بلکه باید به حقیقت و خداوند توجه کند و از عادت‌های نادرست و وسوسه‌های شیطانی دوری کند. شاعر به او هشدار می‌دهد که زندگی‌اش را صرف خواسته‌های دنیوی نکند و به نور دین و حقیقت برسد.
بود مجنونی بدست آئینهٔچون بکردی جمعه هر آدینهٔ
هوش مصنوعی: مجنون، جنون خود را در آینهای مشاهده می‌کند و هر جمعه، به یاد معشوقش، در دلش احساس تنهایی و غم را تجربه می‌کند.
برگشادی پرده از آئینه بازتا چو بیرون آمدی خلق از نماز
هوش مصنوعی: پرده را کنار بزن تا آئینه نمایان شود، تا وقتی که از نماز بیرون آمدی، دیگران نیز به تو نگاه کنند.
آینه در روی مردم داشتیچون شدی مردم بسی بگذاشتی
هوش مصنوعی: آینهای که در برابر مردم قرار داشتی، زمانی که خودت به مردم تبدیل شدی، فراموش کردی که به دیگران چگونه نگاه کنی.
خلق چون بسیار در چشم آمدیشآینه بفکندی و خشم آمدیش
هوش مصنوعی: وقتی مردم بسیار به چشمش آمدند، آینه را شکست و از خشم پر شد.
مردمان پیشش شدندی دلنوازپس بدادندیش آن آئینه باز
هوش مصنوعی: مردم نسبت به او علاقهمند شده بودند و به همین دلیل، او هم دلگرم شده و خود را در آینه نمایش داد.
باز چون آن خلق بسیار آمدیبار دیگر خشم در کار آمدی
هوش مصنوعی: وقتی که باز هم جمعیت زیاد آمدند، دوباره خشم و غضب شروع شد.
آینه در رهگذار انداختیخلق از سر باز با او ساختی
هوش مصنوعی: در مسیر زندگی، تو آینهای را قرار دادی که مردم با آن روبهرو شوند و از آن استفاده کنند، و تو به راحتی با آن کنار آمدی.
گاه بگرفتی و گه بگذاشتیگاه بفکندی و گه برداشتی
هوش مصنوعی: گاهی چیزی را در دست میگیری و گاهی آن را رها میکنی؛ گاهی آن را میاندازی و گاهی دوباره برمیداری.
چون نبودی خلق را پروای اوعاقبت غالب شدی سودای او
هوش مصنوعی: وقتی مردم به او توجهی نداشتند، در نهایت عشق و علاقهاش بر همه چیز غالب شد.
گفتی آن باید مرا کاین مردمانروی خود بینند حاضر یک زمان
هوش مصنوعی: تو گفتی که باید من به گونهای باشم که این مردم یک مرتبه، چهرهام را ببینند و حضورم را احساس کنند.
لیک یک تن را همی نه کم نه بیشوا نمیگردد ز روی و ریش خویش
هوش مصنوعی: اما یک نفر هیچ کم و کسری از چهره و سبیلش نمیتواند بگه.
هرکرا پروای خود نبود دمیهرگزش پروای حق باشد همی
هوش مصنوعی: هر کسی که به فکر خود نباشد، هرگز نمیتواند دغدغه و نگرانی درباره حق و عدالت داشته باشد.
این چنین مشغول و سرگردان شدهدر غم شغل جهانت جان شده
هوش مصنوعی: اینطور در غم کار و دنیایت مشغول و گیج شدهای که جانت را در این گرفتاریها از دست دادهای.
تا کی آخر جمع خواهی کرد توجمع چندان کن که خواهی خورد تو
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی تنها به جمعآوری چیزهای مختلف بپردازی؟ بهتر است به اندازهای که نیاز داری و میخواهی از آنها استفاده کنی، جمعآوری کنی.
ای که روزی میکنی چندین طلبجان شیرین جوی و نور دین طلب
هوش مصنوعی: ای کسی که برای رسیدن به خواسته‌های دنیوی و روحیات، از جان شیرین خود در جستجوی نور و هدایت هستی.
ای ترا هر لحظه تلبیسی دگردر بن هر مویت ابلیسی دگر
هوش مصنوعی: در هر لحظه تو را به نوعی دیگر فریب میدهند و در دل هر حلقه مویت، وسوسهای جدید وجود دارد.
در حقیقت رو ز عادت دور باشنی ز ابلیسی بخود مغرور باش
هوش مصنوعی: در واقع، از عادتها فاصله بگیر و به خودت مغرور نشو، حتی اگر به وسوسه‌های شیطانی نزدیک باشی.