بخش ۱۳ - الحكایة و التمثیل
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تصویرگری از حالی ناراحت و گرسنه می‌پردازد. او به بیدل و دیوانه‌ای اشاره میکند که به شدت می‌گرید. یکی از حضار از او می‌پرسد چرا اشک می‌ریزد و او پاسخ می‌دهد که اگرچه گرسنه است، اما اشک‌هایش به خاطر حسی عمیق و درد درونی‌اش است. او می‌خواهد بیان کند که گرسنگی تنها دلیل گریه‌اش نیست و هنگامی که می‌بیند دیگران نیز در سختی و گرسنگی هستند، احساسات او شدت می‌گیرد. در نهایت، او خود را آزادانه در غم و اندوه می‌بیند و به همین دلیل، به شدت می‌گرید.
میگریست آن بیدل دیوانه زارآن یکی گفتش چرائی اشکبار
هوش مصنوعی: بیدل دیوانه به شدت گریه میکرد و کسی از او پرسید که چرا اینقدر اشک میریزی.
گفت گیرم میشکیبم برهنهچون نگریم زانکه هستم گرسنه
هوش مصنوعی: گفت اگر من عریان باشم، وقتی به خودم نگاه میکنم، چون گرسنه هستم، میخواهم که چیزی بخورم.
گفت اگرچه میکند نانت هوسچون زگرسنگی بگرید چون تو کس
هوش مصنوعی: اگرچه دیگران هوس نان تو را دارند، اما وقتی به سختی و محنت تو فکر میکنند، همانند سنگی به گریه میافتند.
گفت آخر چون نگریم ده تنهکاو ازان دارد چنینم گرسنه
هوش مصنوعی: گفت در نهایت چگونه میتوانم به دهانی نگاه کنم که از آن بینهایت گرسنگی به وجود آمده است.
تا بگریم همچو ابر نوبهارلاجرم میگریم اکنون زار زار
هوش مصنوعی: من همچون ابرهای بهار، اشک میریزم و در حال حاضر به شدت غمگین هستم.