بخش ۳ - الحكایة و التمثیل
هوش مصنوعی: در این متن شاعر به حالت عاشقانه و مجنون‌وار خودش اشاره می‌کند. او از شدت عشق و بی‌قوتی به حالت گدایی و اسیری دچار می‌شود و در نهایت با خدای خود راز و نیاز می‌کند. او آرزو می‌کند که اگر خود را درستی می‌دانست، همیشه در کنار خدا می‌بود و از این نزدیکی آرامش می‌یافت. شاعر همچنین اشاره دارد که بیدلان و عاشقان واقعی وقتی در مسیر عشق تلاش می‌کنند، از وجود خود بیزار می‌شوند.
خواجهٔ مجنون شد و مبهوت گشتبیدل و بی قوت و بی قوت گشت
هوش مصنوعی: آدمی که به شدت عاشق شده و تحت تأثیر احساساتش قرار گرفته، از خود بیخود و ناتوان می‌شود. او در این حال، به شدت مبهوت و سردرگم است و تواناییهای خود را از دست میدهد.
در گدائی و اسیری اوفتاددر بلا و رنج و پیری اوفتاد
هوش مصنوعی: به گرفتارى و سختى در افتاد، در زحمت و درد و سالمندى گرفتار شد.
کوه نتواند همی هرگز کشیدصد یک آن بار کان عاجز کشید
هوش مصنوعی: کوه هرگز نتواند بار سنگینی را که یک فرد ناتوان به دوش کشیده است، به دوش بکشد.
یک شبی در راز آمد با خدایگفت ای هم رهبر و هم رهنمای
هوش مصنوعی: یک شب به راز و راز و نیاز با خداوند پرداخت و گفت: «ای کسی که هم رهبر منی و هم راهنمای من.»
این که تو هستی اگر من بودمیاز خودت پیوسته میآسودمی
هوش مصنوعی: اگر من هم مثل تو بودم، به طور مداوم از خودت خوشحال و راضی میبودم.
یک دمت اندوهگین نگذارمیای به از من به ازینت دارمی
هوش مصنوعی: من نمیخواهم تو را غمگین ببینم، زیرا خوشحالی و آرامش تو برای من از هر چیز دیگر مهمتر است.
بیدلان چون گرم در کار آمدنداز وجود خویش بیزار آمدند
هوش مصنوعی: نفسهای بیخود و عاشقان وقتی به فعالیت و تلاش مشغول شدند، از وجود و هویت خود فاصله گرفتند و از خودشان بریده شدند.