بخش ۷ - الحكایة و التمثیل
هوش مصنوعی: در این شعر، نازنین به ناگاه دچار شور و هیجان می‌شود. در حالی که هم سرما وجود دارد و هم گل در راه است، یکی از آنها به نازنین می‌گوید که گل به راهش می‌آید. او از نازنین می‌خواهد که کفشی کهنه برای خود بردارد. نازنین پاسخ می‌دهد که وقتی پا را در طلب کفش می‌گذارد، به ویژه در شب‌ها که در زیر میگیرند، باید دلش را در نظر بگیرد. او می‌گوید که اگر به جای دل به بی‌دلی برسد، این حالت همیشه برایش وجود نخواهد داشت. در نهایت، مضمون شعر به ارتباط بین دل و خوشبختی اشاره دارد و می‌گوید که اگر دل را در نظر نگیرد، خوشبختی پایدار نخواهد بود.
نازنین شوریده میشد ناگهیبود هم سرما و هم گل در رهی
هوش مصنوعی: نازنین به یکباره پرشور و هیجان می‌شود، در حالی که همسرما و هم گل در مسیرش حضور دارند.
آن یکی گفتش که گل بگرفت راهخویش را بر خیز کفشی ژنده خواه
هوش مصنوعی: یکی به دیگری گفت که وقتی گل رو به راه خود میرود، بهتر است کفش کهنهای بپوشی و بر خیز.
گفت چون پا را کنم کفشی طلبخاصه اندر زیر میگیرند شب
هوش مصنوعی: وقتی که پای خود را درون کفش کنم، مخصوصاً در زیر، به شب نزدیک می‌شود.
تا که در شخص تو میماند دلتهرگز آن دولت نیاید حاصلت
هوش مصنوعی: تا زمانی که دلت تو را ترک نکند، هرگز به آن خوشبختی که میخواهی نخواهی رسید.
چون بجای دل رسی بی دل مدامگردد این دولت ترا حاصل مدام
هوش مصنوعی: زمانی که به جای دل، به سراغ بی‌دلی میروی، این نعمت و خوشبختی همیشگی برای تو به دست می‌آید.