بخش ۵۴ - و له ایضاً
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که انسان، هر جا که باشد، در ارتباط با گذشته و گذشتگان خود است. خواه در کوه و یا دشت زندگی کند، در هر حال بر خاک کسانی که قبل از او بوده‌اند، قرار دارد. فرستادگان یا نا آمده‌گان نیز به نوعی بر این خاک خواهند گذشت، همان‌طور که او بر خاک گذشتگان گذشته است. به عبارتی، پیوند انسان با تاریخ و نسل‌های پیشین همواره ادامه دارد.
گر در کوهی مقیم و گر در دشتیبر خاک گذشتگان مجاور گشتی
هوش مصنوعی: چه در کوه باشید و چه در دشت، همواره در کنار یاد و خاطره گذشتگان قرار دارید.
بر خاک تو بگذرند نا آمده‌گانچندانکه تو بر گذشتگان بگذشتی
هوش مصنوعی: ناامیدان و افرادی که به دنیا نیامدهاند، بر خاک تو خواهند گذشت به اندازهای که تو بر کسانی که از دنیا رفتهاند گذشتی.