بخش ۶۱ - و له ایضاً
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس عذاب و رنج ناشی از وجودش صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که از وجود خود به شدت رنج می‌برد و از ننگ آن فریاد می‌زند. او به نوعی به مرگ و زاری در برابر مادر خویشتن اشاره می‌کند و از اینکه چرا به دنیا آمده است، ابراز ناامیدی می‌کند. این شعر نشان‌دهنده ناامیدی و درگیری عمیق شاعر با وجود و هویت خویش است.
در حبس وجود از چه افتادم منکز ننگ وجودخود بفریادم من
هوش مصنوعی: من در قید و بند وجود خود گرفتار شدم و از سر ننگی که از وجود خود دارم، فریاد میزنم.
چون می‌مردم بصد هزاران زاریاز مادر خویشتن چرا زادم من
هوش مصنوعی: هنگامی که به مرگ نزدیک میشوم و دلم پر از گریه و اندوه است، از خودم میپرسم که چرا مادر مرا به دنیا آورده است.