بخش ۱۹ - غزل
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حالاتی می‌پردازد که ناشی از عشق و غم است. او از تأثیر عشق و نگاه‌های معشوق بر دل‌ها سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که هر کسی به نوعی در معرض جاذبه‌ها و زخم‌های عشق قرار دارد. شاعر خود را در آتش عشق می‌بیند و احساس می‌کند که این آتش بر او تأثیرگذار است، بی‌خبر از زندگی و مشکلاتش. او از نسیم خوش یاد می‌کند و می‌خواهد که از این سردی و گرمی احساسات رهایی یابد. در انتها، به فیض الهی و قدرت عشق اشاره می‌کند که می‌تواند انسان را صاحب نظر سازد.
هی که را رنگی بود بی کر و فربیشکی هر کس برو دارد نظر
هوش مصنوعی: هر کسی که رنگ و رویی داشته باشد، برای دیگران جذاب و مورد توجه است و همه به او نگاه میکنند.
و آن کس را کاتشی در جان بودآتشش در جان چه باشد کارگر
هوش مصنوعی: اگر کسی در درون خود آتش عشق یا احساسات قوی داشته باشد، این آتش برای او چه تأثیری می‌تواند داشته باشد؟
ترک چشمی هر کرا زد ناوکیدارد از دست زمانه در جگر
هوش مصنوعی: هر کسی که از چشمانش زیبایی و جذابیتی دارد، به خاطر سختیهایی که از دنیا کشیده در دلش درد و زخم دارد.
هرچه من با عاشقان کردم بجورگردش ایام آوردش بسر
هوش مصنوعی: هرچیزی که من با عاشقان انجام دادم، به خاطر چرخش روزگار به سرانجام رسید.
من چنین در آتش از کردار خویشبلبل بیچاره از من بی خبر
هوش مصنوعی: من در آتش عذابهای ناشی از اعمال خودم گرفتارم، در حالی که بلبل بیچاره از همه اینها بی‌خبر است.
ای صبای خوش نسیم آخر بدمباد سردی بر من و گرمی ببر
هوش مصنوعی: ای نسیم دلانگیز و خوشبو، آخرین بار گرمای وجودت را به من برسان و بگذار که سردی این روزها بر من بوزد.
این بگفت و گشت خامش تا برفتاز وجود نازنینش جان بدر
هوش مصنوعی: او این را گفت و تا زمانی که جانش از بدن نازنینش جدا شد، خاموش ماند.
گر تو داری خاطر عطاروشباشی از فیض خدا صاحب نظر
هوش مصنوعی: اگر تو دل و نظر عطار را داری، پس باید از نعمتهای خدا بهرهمند باشی و آگاه باشی.