بخش ۲۰ - در بیان علامتهای ابلهی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان چهار نشانه از ابلهی می‌پردازد. او می‌گوید که ابلهان عیب‌های خود را نمی‌بینند ولی به دنبال عیب‌های دیگران هستند. بخل در دل دارند و امید به سخاوت دارند. سپس اشاره می‌کند که کسی که دیگران را از خود راضی نمی‌کند، در نظر خداوند نیز ارزشی نخواهد داشت. همچنین توصیف می‌کند که بدخوئی و صفات زشت باعث دوری از انسانیت می‌شود و بخل به عنوان یکی از خصایل زشت معرفی می‌شود. در نهایت، شاعر توصیه می‌کند که باید از بخل دوری کرد تا از شمار ابلهان خارج شویم.
چارچیز آمد نشان ابلهیبا تو گویم تا بیابی آگهی
هوش مصنوعی: چهار علامت وجود دارد که نشاندهنده نادانی یک فرد است و من میخواهم این موارد را به تو بگویم تا بتوانی آگاه شوی.
عیب خود ابله نبیند در جهانباشد اندر جستن عیب کسان
هوش مصنوعی: انسانهای نادان عیب‌های خود را نمی‌بینند و در عوض فقط به دنبال عیب‌های دیگران هستند.
تخم بخل اندر دل خود کاشتنوانگه امید سخاوت داشتن
هوش مصنوعی: اگر در دل خود بخل و حرص را پرورش دهی، نباید انتظار داشته باشی که سخاوت و generosity در زندگیات پدیدار شود.
هرکه خلق از خُلق او خشنود نیستهیچ قدرش بر در معبود نیست
هوش مصنوعی: هر کس که دیگران از رفتار و خلق و خوی او راضی نیستند، هیچ ارزشی در نزد خداوند ندارد.
هرکه او را پیشه بدخویی بوَدکار او پیوسته بدرویی بوَد
هوش مصنوعی: هر کسی که رفتار و اخلاق ناپسندی داشته باشد، همیشه با مشکلات و بدشانسی مواجه خواهد شد.
خوی بد بر تن، بلای جان بودمردم بدخو نه از انسان بود
هوش مصنوعی: بداخلاقی و کملطفی انسانها به خودشان آسیب میزند و با رفتارهای زشتشان، نشان میدهند که انسانیت واقعی را درک نکردهاند.
بخل شاخی از درخت دوزخ استوان بخیلک از سگان مسلخ است
هوش مصنوعی: بخل و حرص مانند شاخهای از درخت جهنم است و آن بخیل که به فکر خود است، شبیه سگان بیرحم و ستمگر است.
روی جنّت را کجا بیند بخیلپشه افتاده اندر پای پیل
هوش مصنوعی: بخیل نمیتواند زیباییهای بهشت را ببیند، همانطور که پشه زیر پای فیل نمیتواند بزرگی و عظمت او را مشاهده کند.
باش از بخل بخیلان برکرانتا نباشی از شمار ابلهان
ابله عیب خود را نمیبیند