بخش ۷۳ - در بیان آنکه اولیا را یک مقام است که اگر آن را به خلق پیدا کنند خلق را هستی نماند و همه عالم نیست شوند چنانکه از آفتاب قیامت جمادات آسمان و زمین و صور چون یخ و برف بگدازند و یک آب شوند.

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفهوم هستی و نیستی می‌پردازد و به رابطه این دو می‌نگرد. شاعر بیان می‌کند که اگر سرشت اصلی و واقعی را فاش کند، تمامی مرزها و تفاوت‌ها در جهان محو می‌شود، به طوری که دیگر نه ملتی، نه مذهبی و نه هیچ تفاوتی میان چیزها وجود نخواهد داشت. او تاکید می‌کند که همه چیز در نهایت به یک نقطه بازمی‌گردد و انسان‌ها باید از دوران سکون و ایستایی خود خارج شوند. او می‌گوید که نباید به ظواهر و قشرها دلخوش بود، چرا که اصل همه چیز از "نیستی" است و "هستی" بر پایه آن بنا شده است. در نهایت، شاعر به خواننده توصیه می‌کند که از ظواهر دنیا عبور کند و به دنبال حقیقت باشد. او به این نتیجه می‌رسد که "هستی" ما باید از "نیستی" نشأت گیرد و هرکس که به جستجوی عمق وجود خود برود، به حقیقت و درک عمیق‌تری از وجود دست خواهد یافت.