بخش ۹۹ - در بیان مرید شدن جلال الحق والدین قدسنا اللّه بسره العزیز سید برهان الدین محقق رضی اللّه عنه را و مدت نه سال در صحبت او بودن و بعد از آن نقل کردن سید برهان الدین و مولانا جلال الدین بمجاهده و ریاضت مشغول شدن و بکمال شیخی رسیدن و عین او گشتن و قطب زمان خویش شدن چنانکه کاملان و واصلان و قطبان اولین و آخرین محتاج عنایت او بودند.

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف رابطه عمیق میان مرید و مراد می‌پردازد. مرید عشق و فدای خود را به معلمش نشان می‌دهد و به گونه‌ای در برابر او تسلیم می‌شود که گویی جان را در اختیار او گذاشته است. مراد با قدرت خود، او را از حالت مردگی به زندگی احیا می‌کند و غم را از دلش می‌زداید. شاعر به ما می‌آموزد که درد و رنج نشانه زندگی واقعی است و کسی که از درد بی‌بهره باشد، مانند مرده است. او تأکید می‌کند که درد ابزار بندگی است و عشق واقعی همیشه با درد و غم همراه است. در ادامه، مرید در خدمت استادش به مدتی طولانی باقی می‌ماند و در نهایت به مقام معنوی بلندی دست می‌یابد. مراد به عالم بقا می‌رود و مریدانش نیز در اثر تعلیمات او، به رشد و کمال دست پیدا می‌کنند. در نهایت، شهرت و مقام مرید به حدی می‌رسد که دیگران او را به عنوان یک پیشوای معنوی می‌شناسند و به او ارادت می‌ورزند.