بخش ۱۰۰ - در بیان آنکه از دور آدم تا این غایت احوال اولیای کامل و عاشقان واصل ظاهر شد و خلق رو بدیشان آوردند و احوال بزرگی ایشان را همه شنیدند و قبول کردند و اهل علم ظاهراً از حال ایشان بیخبر بودند تا حدی که منصور حلاج رحمة اللّه علیه را از غایت بیخبری بردار کردند و آویختند باز بالای عالم اولیاء عالم دیگر است و آن مقام معشوق است، این خبر در عالم نیامد و بهیچ گوش نرسید مولانا شمس الدین تبریزی عظم اللّه ذکره جهت مولانا جلال الدین قدسنا اللّه بسره العزیز ظاهر شد تا او را از عالم عاشقی و مرتبۀ اولیائی و اصل سوی عالم معشوقی برد زیرا از ازل گوهر آن دریا بود که کل شیئی یرجع الی اصله

هوش مصنوعی: شمس‌الدین به مولانا می‌رسد و درباره عشق و معشوق صحبت می‌کند. او عشق را روشنایی و اسرار بزرگ می‌داند که حتی اولیای الهی هم به آن دست نمی‌یابند. شمس عشق را به عنوان پرده‌ای می‌بیند که فرا روی آن معشوق است و به عمق فقر و بی‌خبری اهل ظاهر اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که عاشق واقعی کمیاب است و باید چشم جان را گشاد تا حال معشوق را درک کند. سپس به شمس تبریزی اشاره می‌شود که به مولانا راهنمایی می‌کند و دگرگونی عمیقی در درون او ایجاد می‌کند. عشق شمس شعله‌های سوزانی ایجاد می‌کند که نه تنها در دل مولانا، بلکه در دل دیگران هم تأثیر می‌گذارد و می‌سوزاند. در پایان، غم را به عنوان اصل و بنیاد شادی معرفی می‌کند، که به نوعی در ویرانی، آبادانی نهفته است.