بخش ۱۰۵ - در بیان آنکه عالی همت آنکس است که بخدا مشغول شود و خود را فراموش نکند چنانکه خودی او نماند هستی حق هستی او شود چنانکه گوید «کی بود ما ز ما جدا مانده*من و تو رفته و خدا مانده» و دون همت آن کس است که بخودی خود مغرور شود و بدین قدر هستی قانع گردد. همچنانکه طفل خرد را اگر صد سراسب ببخشند شاد نشود و بمرغکی شادمان گردد و در تقریر آنکه عمر را بهائیست که اگر خانه های پر زر بدهی یک ساعت عمر نتوانی خریدن که الیواقیت تشتری بالمواقیت و المواقیت لاتشتری بالیواقیت. اینچنین عمر را بی عوض ضایع میکنی بنگر که در آخر چه حسرتها خواهی خوردن.

هوش مصنوعی: این متن به مسائل مربوط به ارزش عمر و شادی حقیقی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که خوشی و شادمانی واقعی در این جهان در درک ارزش عمر نهفته است و نباید عمر گرانبها را بیهوده سپری کرد. او هشدار می‌دهد که عمر مثل گنجی است که نمی‌توان آن را خریداری کرد و باید از آن به درستی استفاده کرد. در ادامه، شاعر به این نکته می‌پردازد که هر چیزی که در زندگی انجام دهیم، در نهایت نتیجه‌ای خواهد داشت؛ اگر عمر را به درستی صرف کنیم، پاداش آن را در دنیا و آخرت خواهیم دید. او از خواننده می‌خواهد که از عمر خود به درستی و بابت کارهای نیک استفاده کند، زیرا در نهایت، هر آنچه در زندگی سرمایه‌گذاری کنیم، به ما برمی‌گردد. در کل، پیام اصلی متن این است که باید به ارزش واقعی عمر توجه کنیم و آن را صرف کارهای نیک و مفید کنیم.