بخش ۱۱۹ - در بیان آنکه اگر عالم اولیا ظاهر گشتی. کفر و ایمان یکسان شدی و اگر کسی را خلاف آید که پیغامبر خود را بهمه نمود ابوجهل با ابوذر چرا یکسان نشد، گوئیم که آن نمودن بقابلان بود زیرا وجود نبی همچون آفتاب است که بر بدو نیک تابان است، خوب را از زشت ممتاز میکند چنانکه در قیامت بدو نیک پیدا شود که یوم تبیض وجوه و تسود وجوه. اما در دنیا پنهان‌اند از آنکه دنیا شب است و آخرت روز همه چیز در شب پنهان باشد و بروز ظاهر شود. پس نمودن آن است که آفتاب بسنگ لعل مینماید و او را گوهر باقیمت میکند، اما باقیان را باین وجه مینماید که سنگ را از لعل میشناسد و شبه را از گوهر، آن نمودن بمقبولان باشد نه بمردودان.

هوش مصنوعی: این متن به بررسی مفاهیم روح و دنیا، و قیامت می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اگر کسی بخیل باشد، همه چیز یکسان می‌شود و او به بی‌دلی دچار می‌شود. در آن روز، نیک و بد از هم جدا شده و هر کس به وضعیت واقعی خود می‌رسد. اشخاص در قیامت شناخته می‌شوند و معلوم می‌شود که نیکوکاران و بدکاران چه سرنوشتی خواهند داشت. شاعر به دگرگونی‌هایی اشاره می‌کند که در قیامت و بعد از مرگ رخ می‌دهد؛ دانه‌ها از زمین سر درمی‌آورند و زندگی جدیدی را آغاز می‌کنند. در نهایت، در روز محشر، همه افراد به حقایق خود و اعمالشان پی خواهند برد و مؤمنان به بهشت و کافران به جهنم خواهند رفت. این متن به طور کلی پیام فلسفی و اخلاقی عمیق درباره زندگی، مرگ و تجدید حیات در قیامت را به تصویر می‌کشد.