بخش ۱۱۸ - در بیان آنکه طلب دو است و راه نیز دو، سید برهان‌الدین محقق را رضی‌اللّه عنه پرسیدند که «راه را پایان هست یا نی؟» فرمود که «راه را پایان هست اما منزل را پایان نیست زیرا سیر دو است یکی تا خدا و یکی در خدا؛ آنکه تا خداست پایان دارد زیرا گذر از هستی است و از دنیا و از خود اینهمه را آخر است و پایان اما چون به حق رسیدی بعد از آن سیر در علم و اسرار معرفت خداست و آن را پایان نیست.»

هوش مصنوعی: این متن به بررسی دو نوع راه و سیر در زندگی انسان می‌پردازد. نویسنده ابتدا توضیح می‌دهد که یکی از راه‌ها، راهی که انسان از خود عبور می‌کند، محدود و دارای پایان است. اما راه دیگری وجود دارد که بی‌پایان است و به وصال الهی و حقیقت می‌انجامد. این مسیر روحانی، نه تنها محدود نیست بلکه به اتصال با خداوند مرتبط است. شاعر بیان می‌کند که کسانی که به این مسیر وارد می‌شوند، غیر از ساختار دنیا و مادیات، به عشق و حقیقت می‌رسند. عشق به خداوند و سفر به سوی او، باعث فراموشی از دنیا و مادیات می‌شود. عقل و عشق در تضاد هستند؛ عقل می‌خواهد بر دنیا و نام و ناموس تسلط یابد، در حالی که عشق فراتر از این‌هاست و مادیات را کنار می‌زند. نویسنده در انتها می‌گوید که عارفان و عاشقان، با وجود اینکه در جسم خود محدوده‌اند، اما در جانشان به اوج بلندی می‌رسند و به حقیقت وجود پی می‌برند. در این سفر معنوی، آن‌ها به وصال الهی نزدیک می‌شوند و از رنج و گرفتاری‌های دنیوی رهایی می‌یابند.