بخش ۱۳۳ - در بیان آنکه مولانا قدسنا اللّه بسره العزیز در غیب مشاهده میکرد و قطبی را دید که چهار هزار مرید داشت. همه اولیاء گشته و بحق رسیده، در چله از حق تعالی حالتی و مقامی میخواست که بدان نرسیده بود و در تمنای آن یارب یارب میگفت تا حدی بزرگ بود که بموافقت او همه اجزای زمین و آسمان و ارواح سفلی و علوی یارب میگفتند. نور خدای تعالی بمقدار سپری لطیف برگوش مولانا شمس الدین تبریزی عظم اللّه ذکره میزد و میگفت لبیک لبیک. چون سه بار آن معنی مکرر شد، شمس الدین از سر ناز گفت که، یارب آن شیخ میگوید، لبیک با اوگو. در حال پی آن سخن نور پیاپی بر گوش مولانا شمس الدین تبریزی میزد که لبیک لبیک لبیک.

هوش مصنوعی: شمس دین در مورد اسرار و معانی عمیق سخن می‌گوید و به خاطر درک بهتر مردم محجوب، از ذکر محبوب خود کناره‌گیری می‌کند. مولانا یک روز با جمعی از مریدان شمس دین به دیدار او می‌رود و درمی‌یابد که همگی در طلب خداوند با شوق و ادب هستند. او متوجه می‌شود که شمس دین نور خاصی دارد و با وجود همه نیازهای مریدان، شمس تنها به خود نمی‌پردازد و از خداوند پاسخی دریافت نمی‌کند. سپس مولانا در پی یافتن شمس دین تلاش می‌کند و شخصی به او می‌گوید که باید به میدان برود تا شمس او را ببیند. مولانا می‌بیند که شمس دین دچار رنج و فقر است، اما شمس با مهربانی به او نگاه کرده و دل مولانا را شاد می‌کند. در این برخورد، شمس دین به مولانا محبت و لطفی می‌کند که فراتر از درک بشر است و قدرت و علم او به گونه‌ای است که هیچ‌کس نمی‌تواند به طور کامل آن را شرح دهد. شمس به مولانا زندگی و روحی تازه می‌دهد و سخنانش همچون عسل شیرین و حیات‌بخش است. او به مریدان خود حیات می‌بخشد و در مقامی بی‌نظیر قرار دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند او را با دیگران مقایسه کند.