بخش ۱۳۸ - در بیان آنکه جنسیت لازم نیست که از طریق صورت باشد. شاید که دو چیز بظاهر مختلف باشند و بمعنی متحد. همچون نان و آب و طعام‌های دیگر از روی صورت جنس تو نیستند، تو متحرک و ایشان ساکن، تو ناطق و ایشان ساکت، تو زنده و ایشان مرده. لیکن از روی معنی اتحاد و جنسیت دارند، زیرا از خوردن نان قوت میافزاید و الم جوع زایل میگردد و تن از آن میبالد و فربه میشود. پس هرچه تن را بیفزاید جنس تن است. و هرچه دین و ایمان را بیفزاید جنس دین و ایمان است.لازم نیاید که جنسیت مخلوق با خالق از روی ذات باشد. این نوع باشد که گفته آمد العاقل یکفیه الاشارة و الذی فهم له البشارۀ

هوش مصنوعی: این متن به بررسی مفهوم "جنس" و ارتباط آن با انسان‌ها و موجودات دیگر می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هر موجودی باید به جنس و ذات خود نزدیک باشد تا رشد کند و به خوبی وجود خود را بشناسد. او تأکید می‌کند که ارتباطات انسانی و روحی باید بر اساس همجنس بودن باشد تا بتواند به ترقی و پیشرفت دست یابد. شاعر مثالی از عناصر طبیعی مانند آب، خاک و گیاهان می‌زند که هر کدام از آب تغذیه می‌کنند، و توضیح می‌دهد که همجنس بودن در میان موجودات باعث تقویت و رشد آنها می‌شود. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که انسان‌ها باید از غیرجنس خود دوری کنند تا به شناخت و آرامش واقعی دست یابند و اگر در مسیر صحیح حرکت کنند، همه تجارب و احوال آنها بهتر خواهد شد. به‌طور کلی، متن تأکید دارد بر اهمیت شناخت درونی و همجنس بودن برای دستیابی به آرامش و ترقی در زندگی.