بخش ۱۵۱ - در بیان آن که هر نبی و ولی که به عالم آمد و می‌آید نفحه‌ایست از حق تعالی. هر که را از یک نفحه مقصود حاصل نشد و آن نفحه فوت گشت نومید نباید شدن و نفحه دیگر باید طلبیدن، که تا عالم باقی است وجود مبارک ایشان باقی خواهد بودن، چنان که پیغامبر فرمود که اِنَّ لِرَبِّکُمْ فِی اَیّامِ دَهْرِکُم نَفَحاتٍ الا فَتَعْرِضوا لَها. و در تقریر آن که بعضی از اولیا را حق تعالی پنهان میدارد، اگرچه همه عالم را صدق و عشق و دین و یقین از او می‌افزاید و همه بدو قایم اند و احوالشان از او در ترقی است. لیکن او را به تعیین نمیدانند تا به ظاهر شکرش به جا آرند و خان و مان فدای او کنند الا او میداند و می‌بیند که همه از او زنده‌اند و بر کار اند. همچنان که درختان و نباتات نشو و نما از بهار دارند و از بهار بی‌خبر اند، خلق عالم نیز از او میبرند و نمیدانند اما او میداند. همچون غلامان سه ساله و دو ساله و یک ساله که خواجهٔ خود را ندانند، الا خواجه میداند که غلامان اویند

هوش مصنوعی: این متن به اهمیت و ارزش نفحات الهی اشاره دارد که بر انسان‌ها در زمان‌های مختلف نازل می‌شود. در اینجا بیان شده که هر فرد باید از این نعمت‌ها بهره‌مند شود تا از گرفتار شدن در ظلمت و غفلت دور بماند. اشاره به نفحه‌های تازه‌ای که می‌آید و علم و آگاهی به همراه دارد، وجود دارد. مؤلف تأکید می‌کند که اگر انسان از این نفحات غافل بماند، در خطر زیان است و باید قدر این لحظه‌های برکت را بداند و به آنها توجه کند. در ادامه، توضیح داده می‌شود که محبت و عشق به خداوند باید در زندگی انسان‌ها جاری باشد و این عشق می‌تواند جان‌ها را زنده کند و به زندگی معنایی ببخشد. با اشاره به این که همه موجودات از جمله انسان‌ها و گیاهان و حیوانات، درکی از وجود خداوند ندارند، مؤلف می‌گوید نیاز است تا درک کنیم که همه چیز تحت اراده و حکم اوست و باید در این دنیا به دنبال شناخت و ارتباط با او باشیم. در نهایت، تأکید شده که باید قدر نعمت‌های الهی را بدانیم و عمیق‌تر به معانی زندگی و عشق به خداوند بپردازیم.