بخش ۳۲ - خلیفه سلطان مازندرانی
هوش مصنوعی: سید علاء الدین حسین، معروف به زبدة الفضلاء، از خانواده‌ای برجسته و سادات بزرگ است. او داماد شاه عباس صفوی بود و در دوران شاه عباس ثانی به مقام صدارت رسید. همچنین، آقا حسین خوانساری، یکی از علمای مشهور، از شاگردان او بوده است. سید علاء الدین حسین در سال ۱۰۶۴ فوت کرد و شاعری بود که اشعارش بازتاب احساسات عمیق اوست. به عنوان نمونه، یک رباعی از او به زیبایی بیانگر تضاد میان عشق و درد است.
وهُوَ زبدة الفضلاء سید علاء الدین حسین. از جناب والد از اولاد میر بزرگ است که از اعاظم سادات عالی درجات آن مملکت است و از طرف والده از سادات شهرستان و خود داماد شاه عباس صفوی بوده و در عهد شاه عباس ثانی صدارت نموده. جناب علامه خوانساری آقاحسین طابَ ثراه تحصیل در خدمت آن جناب کرده، از تلامذهٔ ایشان بوده. غرض، از اکابر فضلاء و علمای عهد خود بوده، صفات ستوده داشت. در سنهٔ ۱۰۶۴ فوت شد. گاهی شعری می‌گفته. این رباعی از آن جناب است:
هوش مصنوعی: سید علاء الدین حسین، بهترین شخصیت‌های علمی عصر خود است. او از خانواده‌ای معتبر و سادات بزرگ در کشور خود می‌باشد و از طرف مادر نیز اهل سادات شهرستان است. او همچنین داماد شاه عباس صفوی بوده و در دوران شاه عباس دوم، سمت صدارت را بر عهده داشته است. علامه خوانساری، آقاحسین، در دوران تحصیل از شاگردان او بود و او به عنوان یکی از بزرگ‌ترین فضلا و علمای زمان خود شناخته می‌شد و دارای صفات نیکو و ستوده بود. وی در سال ۱۰۶۴ هجری قمری درگذشت و گاهی شعر نیز می‌سروده است.
حسن تو فزونست به گردت گردمیا درد تو کش به خون دل پروردم
هوش مصنوعی: زیبایی تو در همه جا فراوان است، آیا دور تو بچرخم یا اینکه غم تو را با دل خونین خود تحمل کنم؟
بی دردی باشد ار بگویم حسنتبی انصافی است گر بگویم دردم
هوش مصنوعی: اگر بگویم زیبایی‌ات ناعادلانه است، بی‌دردی من است، و اگر بگویم که دردم چیست، خود را به درد می‌اندازم.