بخش ۸۸ - لطفی شیرازی
هوش مصنوعی: این متن درباره شاعر و سیاحی است که در زمان خود به ایران و هند سفر کرده و در نهایت در هند فوت کرده است. او در این رباعی به بیان احساسات خود از بی‌احترامی و بدنامی می‌پردازد و می‌گوید که همه افراد، اعم از عارف و عامی، از او عار دارند و او را به خاطر دینداری و بت‌پرستی مورد قضاوت قرار می‌دهند. همچنین به کم‌ارزشی خود و نارضایتی ملت‌ها اشاره می‌کند.
از مجردان زمان و از سیاحان اوان خود بوده و سیاحت ممالک ایران و هندوستان نموده. در هندوستان وفات یافت و به جنت شتافت. این رباعی از اوست:
هوش مصنوعی: او از جوانان عصر خود و مسافران زمانهاش بوده و به کشورهای ایران و هند سفر کرده است. در هند وفات یافته و به بهشت پیوسته است. این رباعی متعلق به اوست:
شد عارف و عامی همه را عار از منبدنامی بت پرست و دیندار ازمن
هوش مصنوعی: همه افراد، چه عارف و چه عامی، از بدنامی من شرمنده و عار دارند؛ چه آنکه بتپرست هستند و چه آنکه دیندار.
بی قدری سبحه، ننگ زنار از منهفتاد و دو ملت‌اند بیزار از من
هوش مصنوعی: سبحهای که من دارم ارزش زیادی ندارد و به خاطر آن دینی که به دوش میکشم، هرگز از من متنفر نیستند. من از هر نوع محدودیتی آزاد هستم و از نظرات مختلف ملت‌ها دوری میکنم.