فصل ۴۲
هوش مصنوعی: این متن به مفهوم محبت و شوق پرداخته و به تشبیه آن به آتش اشاره میکند. محبت، مانند آتش، میتواند احساسی سوزان و گدازنده باشد که هر چه به آن نزدیک‌تر شده، بیشتر می‌سوزاند. این احساس شدید، میتواند موجب گداختن روح و جان عاشق شود. در نهایت، بیان میکند که نزدیکی به زیباییهای محبوب میتواند خطرآفرین باشد و به روح آسیب بزند.
اَلْمَحَبّةُ نارٌ و الشوقُ لَهَبهُ چون آتش شوق سر از کانون جان محب برآرد هر چیز که بدو قریبتر بود اول آن را سوزد و بدین نسبت نَحْنُ اَقْرَبُ برای گدازش بود نه از بهر نوازش لاَحترَقَتْ سُبُحاتُ وَجْهِهِ ما انْتَهی اِلیه بَصَرُهُ و آنچه ناموس اکبر گفت لَوْدَنَوْتُ قَدْرانملُةٍ لَاحتَرَقتُ این معنی است.
هوش مصنوعی: عشق همچون آتش است و اشتیاقش شعله‌ای به وجود می‌آورد. وقتی شوق از کانون وجود محب برافروخته می‌شود، هر چیزی که به او نزدیک‌تر باشد، ابتدا آن را می‌سوزاند. به همین دلیل، ما نزدیک‌ترین چیزها به او هستیم برای ذوب شدن، نه به خاطر نوازش. بر روی چهره‌اش نشانه‌هایی از گرما وجود دارد که چشم‌هایمان نمی‌توانند به آنها برسند. آنچه بزرگ‌ترین اصول گفته این است که اگر نزدیک‌تر شوم، همه چیز در آتش خواهد سوخت.