فصل ۵۱
هوش مصنوعی: عشق حالتی است که در آن نفرین و اقبال به عاشق میرسد. اگر عاشق تصمیم به عشق ورزی بگیرد، معشوق باید مقام و جایگاه خود را حفظ کند. عشق می‌تواند در مواقع مختلف، محبت و مهربانی را نشان دهد یا برعکس، رنج و سختی به بار آورد. گاهی عاشق را در آغوش می‌کشد و گاهی به او آسیب میزند. در این بین، عاشق باید تسلیم عشق باشد و پیوسته فدای معشوق خود گردد. در نهایت، عشق نوسانها و تغییرات خود را نشان میدهد و عاشق باید با آنها کنار بیاید.
عشق را اقبالیست و ادباری، اقبال عشق در ادبار عاشقست زیرا که اگر عاشق مقبل بود معشوق در هودج عز خودش مسکن سازد و باشد که در اوقات نسیم صبا پردۀ وصل از پیش جمال براندازد و آنگاه عشق صولت خود بر که راند و حقوق دولت از که ستاند عشق مدبری طلبد روز برگشته و افتاده خواهد قعر مرادش در کشته تا صولت خود برو می‌راند و داد خود ازو می‌ستاند و گاهیش بلطف می‌خواند و گاهیش بقهر می‌راند گاه تیرباران بلا می‌کند و گاهش نشانۀ محنت و ولا می‌سازد و گاهیش بر سریر عزت می‌نشاند و گاهیش در دام محنت می‌کشد:
هوش مصنوعی: عشق دارای دوران‌ها و حالاتی متفاوت است. عشق زمانی به بار می‌نشیند که عاشق در حال پیشرفت باشد، اما اگر عاشق دلسرد شود، معشوق هم در حالت انزوا قرار می‌گیرد. در چنین شرایطی، عشق به سراغ چه کسی برود و از چه کسی درخواست حقوق کند؟ عشق، به دنبال تدبیر و راهی برای بازگشت است و ممکن است در این راه با چالش‌هایی مواجه شود. گاهی عشق به شکل شدید و قدرت‌مند خود را نمایان می‌کند و در مواقعی دیگر، با مهربانی و محبت به پیش می‌آید. بعضی اوقات هم عشق می‌تواند منجر به درد و رنج شود یا عاشق را به اوج افتخار برساند، در حالی که در موقعیت‌های خاصی ممکن است به دام سختی‌ها گرفتار شود.
گه در کشدم بدام اقبال غمتگه برکشدم ز چاه ادبار دمت
هوش مصنوعی: گاهی در شوق و محبت تو به اوج می‌رسم و خوشحالی و موفقیتی را احساس می‌کنم، و گاهی هم از ناامیدی و غم تو به قعر و تاریکی می‌افتم.
یا این همه از کمال تسلیم سرمبادا صنما فدای خاک قدمت
هوش مصنوعی: به خاطر تسلیم کامل من به عشق و زیبایی تو، شاید این همه حالت‌ها و احساسات از من است. وای بر من که حتی خاک زیر پای تو را دوست دارم و جانم را فدای آن می‌کنم.