فصل ۹۷

هوش مصنوعی: عاشق بهتر است که از شدت عشق خود رنج ببرد تا اینکه در آغوش معشوقش قرار بگیرد، زیرا او می‌داند که اگر از حد خود فراتر برود، به ضد خود دچار خواهد شد. راه واقعی بنده این است که از بندگی خارج شود، اما نمی‌تواند به مقام والای شاهی دست یابد، چرا که در کنار او نمی‌تواند صعود کند و بار دیگر به عالم بندگی نمی‌تواند بازگردد، مگر اینکه شاه او را تحمل کند. این وضعیت به‌گونه‌ای است که نه به این سمت می‌تواند برود و نه به آن سمت، نه شاه و نه بنده. از خداوند پناه می‌طلبیم از بازگشت به حالت پیشین بعد از تجربه وصال. همچنین این گفته که فراق از وصال برتر است، درست است، زیرا می‌توان بعد از وصال، فراق را تصور کرد و پیوستن به معشوق، به معنای بریدن از خود است. بریدن از خود در واقع همان پیوستن به معشوق است. از این رو، وصال به نوعی فراق از خود و فراق از خود نیز پیوستن به معشوق است. عاشق هرچه بیشتر به دنبال فراق می‌گردد، در واقع خود را به هلاکت می‌اندازد، چنانکه ابن موفق در بازار بصره سفره‌ای برای خود پهن کرده و می‌گفت: هر کسی که از عشق بمیرد، باید به این شیوه بمیرد؛ چرا که عشق بدون مرگ، ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: روز جدایی در قیامت بسیار ترسناک‌تر است، اما مرگ به خاطر از دست دادن عزیزان آسان‌تر به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: او در درون خود نمی‌تواند استعداد ارتباط برقرار کردن را ببیند و خود را لایق اتصال نمی‌داند و با خود چنین می‌اندیشد:

هوش مصنوعی: اگر نمی‌توانی به وصال آن معشوق زیبا دست یابی، بهتر است از طریق یاد او حرکت کنی و به راهش ادامه دهی.

هوش مصنوعی: محبت همان چیزی است که می‌تواند زحمت وجود را سبک کند و او را آرام کند.

هوش مصنوعی: لطفی بکن و از وجود من، بار و زحمت را بردار تا برای تو کار و زحمت کمتری داشته باشم.