فصل ۱۱۳
هوش مصنوعی: شعر به بیان سختی‌ها و مشکلات عشق می‌پردازد. بیابان عشق، بی‌پایان و دشوار است و اگر عاشقی بخواهد سفر کند، باید با درد و رنج‌های زیادی روبه‌رو شود. در هنگام عشق، انسان به چالش‌های زیادی برخورد می‌کند و در نهایت، آرزوی معشوق او را به مرز زخم و رنج می‌برد. این بیانگر عمیق‌ترین احساسات و پیچیدگی‌های عاشقی است.
بیابان بی پایان عشق مردم خوار است اگر عاشقی را برگ مسافرت بود دست در شاخ بیمرادی زند بلکه نهال هستی از چمن وجود برکند و در دریای نیستی افکند:
هوش مصنوعی: عشق مانند بیابانی بی‌پایان است که مردم را رنج میدهد. اگر کسی عاشق باشد و بخواهد به سفر برود، ممکن است در دستش شاخی از ناامیدی بگیرد. در این حالت، ممکن است نهال وجودش را از چمن هستی جدا کرده و آن را در دریای عدم بیندازد.
در بادیه گر هیچ سفر خواهی کردبر آتش عاشقی گذر خواهی کرد
هوش مصنوعی: اگر بخواهی در بیابانی سفر کنی، باید از آتش عشق عبور کنی.
در آرزوی لعبت حسنش بدو دسترخساره پر از خون جگر خواهی کرد
هوش مصنوعی: در آرزوی زیبایی او، چهرهام را از غم و درد به خون جگر پر میکنم.