فصل ۱۶۵
هوش مصنوعی: این متن به مفهوم عشق و شناخت در عرفان اشاره دارد. میگوید که کسانی که به خود آگاهی ندارند، به نوعی کور و کر هستند. همچنین اشاره میکند که اگر می‌خواهی در مسیر معرفت و عشق محرم شوی، باید دارای بصیرت و شنوایی واقعی باشی و از خودخواهی و غفلت دوری کنی. به عبارتی دیگر، برای درک عمیق‌تر از عشق و حقیقت، باید تلاش کنی تا خود را بشناسی و بیدار باشی.
آنچه گفته‌اند عاشق کور و کر باید سر این سخن است هرکه بخود بینا نبود کور بود و هرکه بخود شنوا نبود کر بود شبلی قدَّس اللّه روُحَه پرسیدند مَنِ العارفُ قال صمٌ بکمٌ عُمیٌ کسی سرش نمیداند زبان درکش زبان درکش
هوش مصنوعی: آنچه گفته شده این است که عاشق واقعی به نوعی باید نابینا و ناشنوا باشد. هر کسی که نتواند خود را ببیند، مانند این است که کور است و هر که خود را نشناسد، مانند این است که کر است. شبلی، یکی از بزرگان عرفان، زمانی از او درباره عارفان سوال کردند و او پاسخ داد که عارفان مانند کسانی هستند که نمی‌توانند بشنوند، نطق کنند یا ببینند. در حقیقت، آن‌ها در درک مسائل عمیق‌تر از دیگران هستند.
ای خواجه مزن تو اندرین راه قدمتا هستی خود نیست نبینی هر دم
هوش مصنوعی: ای آقا، در این مسیر قدم نگذار؛ زیرا اگر قدم بگذاری و هستی خود را نادیده بگیری، همیشه در خطر هستی.
خواهی که شوی تو اندرین ره محرماز دیده بصیر باش و از گوش اصم
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی در این مسیر به دانایی و آگاهی برسید، باید چشمی بصیر و گوشی شنوا داشته باشی.