فصل ۲۰۱
هوش مصنوعی: متن اشاره به عشق و معنای عمیق آن دارد. شاعر معتقد است که معشوق با محبتش می‌تواند امید و شوق را در دل عاشق بیدار کند، اما نباید دل را به معشوق سپرد؛ زیرا او دارای صفاتی چون کبریا و عظمت است. شاعر در ادامه احساسات خود را درباره انتظار و وصال معشوق بیان می‌کند و از پروردگار درخواست می‌کند که او را ببخشاید و دلش را استوار کند. او همچنین از خدا می‌خواهد که نور ایمانش را کامل کند و به او رحمت عطا فرماید. در نهایت، این پیام به تاریخ خاصی ختم می‌شود.
اگر معشوق تخم عنایت بر زمین مراد عاشق افکندتا گل امیدی برآید روا بود که از رایحۀ آن مشام او برآساید اما بر آن دل نهادن نشاید زیرا که او را کبریا و تعزز وصف لازمه ذات داشتست بدین تن درندهد:
هوش مصنوعی: اگر معشوق به زمین عشق بذر محبت بپاشد تا گل امیدی بروید، جایز است که بوی آن، مشام عاشق را خوشبو کند. اما باید توجه داشت که دل به آن معشوق نباید سپرده شود؛ زیرا او ویژگیهای عظمت و شکوه را به طور ذاتی در خود دارد و نمیتوان شکوه و بزرگیاش را نادیده گرفت.
گر او بخودم بقا دهد خوش باشددر بی خودیم لقا دهد خوش باشد
هوش مصنوعی: اگر او به من زندگی دهد، خوشحال میشوم و اگر در حالتی که خودم را فراموش کردهام، به دیدار او بیایم، باز هم خوشحال خواهم بود.
من خود کشم انتظاروصلش لیکنگر حضرت او رضا کند خوش باشد
هوش مصنوعی: من خودم در انتظار وصالش میمیرم، اما اگر او رضایت بدهد، برایم خوشایند خواهد بود.
رَبَنّا ظَلَمْنا اَنفُسَنا وَاِنْ لَمْ تَغْفِرلَنا وَتَرْحَمْنا لَنَکوُنّنَ مِن الْخاسِرینَ رَبَّنا لاتُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ اِذْهَدَیْتَنا وَهَبْ لَنا مِنْ لَدُنْکَ رَحْمَةً اِنَّکَ اَنْتَ الْوَهابَ رَبَّنا اَتْمِمْ لَنَا نورنا وَاغْفرلنا اِنَّکَ عَلی کُلِّ شَیئٍ قَدیرٌ وَبِالاِجابَةِ جَدیرٌ. تَمّ الرِّسالَةُ بعونَ اللّهِ الْمَلِکِ جَلَّ جَلالُهُ بتاریخ ۱۵ شهر جمادی الثانیة.
هوش مصنوعی: پروردگارا، بهخود ظلم کردیم و اگر تو ما را نیامرزی و رحم نکنی، قطعاً از زیانکاران خواهیم بود. پروردگارا، دلهای ما را بعد از هدایت کردن منحرف نکن و از سوی خودت به ما رحمتی عطا کن که تو بخشندهترین هستی. پروردگارا، نور ما را کامل کن و ما را ببخش، زیرا تو بر هر چیزی توانا و شایستهی پاسخگویی هستی. پایان رسالت به یاری خداوند پادشاه، بزرگ و گرامی، در تاریخ ۱۵ جمادیالثانیه.