شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی معشوقه‌اش می‌پردازد و او را به ماه تشبیه می‌کند که نورانی و دل‌فریب است. زلف‌های سیاه او را در تضاد با چهره‌ی زیبا و روشنی‌اش می‌بیند. شاعر همچنین بیان می‌کند که عاشقان مانند سپاهی برای او هستند و او همچون ماهی است که راه را به گمشدگان نشان می‌دهد. شاعر از حال خود سخن می‌گوید که دوری از معشوق باعث رنج و تباهی‌اش شده است. به طور کلی، این شعر نمادی از عشق و دلتنگی و زیبایی‌های معشوق است.
روی تو ای دلفروز گر نه چو ماهستزلف سیه زو چرا بدر دو تا هست
هوش مصنوعی: چهره‌ی زیبا و جذاب تو حتی اگر به زیبایی ماه نباشد، اما چرا موی سیاه تو مانند دو ماه درخشان است؟
روی چو ماه تو گرچه مایهٔ نور استموی سیاه تو گرچه اصل گناهست
هوش مصنوعی: چهرهات مانند ماه نورانی است، اما موهای سیاهت هرچند نماد گناه به شمار میآید.
شاه بتانی و عاشقانت سپاهندماه زمینی و آسمانت کلاهست
هوش مصنوعی: تو ای معشوق زیبا، عاشقان تو مانند سپاهی هستند. ماه در آسمان و زمین، مانند کلاهی است که بر سر زیبایی تو نهاده شده است.
رسم چنانست که ماه راه نمایدچونکه ز ماه تو خلق گمشده راهست
هوش مصنوعی: رسم بر این است که ماه، به عنوان راهنما عمل کند، چون مردم گمشده همچون آن ماه راه خود را پیدا میکنند.
موی سپیدم ز اشک سرخ چو خونستروی امیدم ز رنج عشق سیاهست
هوش مصنوعی: موهای سپید من از اشکهای سرخ به رنگ خون است و چهرهام که مظهر امید است، به خاطر درد عشق سیاه و تیره است.
حال تو ای ماه روی چیست که باریدور ز روی تو حال بنده تباهست
هوش مصنوعی: حال و روز تو ای ماه روی، چیست که دوریات باعث پریشانی و نابسامانی حال بنده شده است؟