شمارهٔ ۸۳

هوش مصنوعی: غزل بیانگر احوالاتی از عشق و می‌نوشی است. شاعر به ساقی می‌گوید که جز می عشق، چیز دیگری برایش اهمیت ندارد و دلش طاقت فکر کردن به روزگار را ندارد. او به روشنی می‌گوید که عشق عمیق و پخته است و نمی‌توان از آن انتظار می دیگر داشت. شاعر می‌گوید که در این دنیا آسایش واقعی و آرامش گم است و عشق به ظاهر حرام است، زیرا فقط افراد خاص و شایسته می‌توانند به آن دست یابند. در نهایت، او بیان می‌کند که در عالم عشق، عاشق واقعی به دام هوس نمی‌افتد و در جستجوی معشوق خود است، در حالی که جاهلان فقط به دانه و دام و توهمات می‌پردازند.