شمارهٔ ۸۴ - سنایی

در دل آن را که روشنایی نیستدر خراباتش آشنایی نیست

در خرابات خود به هیچ سبیلموضع مردم مرایی نیست

پسرا خیز و جام باده بیارکه مرا برگ پارسایی نیست

جرعه‌ای می به جان و دل بخرمپیش کس می بدین روایی نیست

می خور و علم قیل و قال مگویوای تو کاین سخن ملایی نیست

چند گویی تو چون و چند چرازین معانی ترا رهایی نیست

در مقام وجود و منزل کشفچونی و چندی و چرایی نیست

تو یکی گرد دل برآی و ببیندر دل تو غم دوتایی نیست

تو خود از خویش کی رسی به خدایکه ترا خود ز خود جدایی نیست

چون به جایی رسی که جز تو شویبعد از آن حال جز خدایی نیست

تو مخوانم سنایی ای غافلکاین سخنها به خودنمایی نیست