شمارهٔ ۱۰۱
هوش مصنوعی: این شعر به وصف و ستایش معشوقی خاص و بی‌نظیر می‌پردازد. شاعر می‌گوید که کسی مانند معشوق او وجود ندارد و عشق او سرشار از ویژگی‌های منحصر به فرد است. معشوق مانند دانه یاقوت ارزشمند است و هیچ چیز دیگری به پای او نمی‌رسد. همچنین، شاعر ابراز می‌کند که با وجود همه تلاش‌هایی که برای رسیدن به معشوق می‌کند، به نظر می‌رسد که شانس و سرنوشت به او اجازه نمی‌دهد که به او نزدیک شود. در کل، این شعر احساس سردرگمی و ناامیدی عاشق را نسبت به معشوقش به تصویر می‌کشد.
آنی که چو تو گردش ایام نداردسلطان چو تو معشوق دلارام ندارد
هوش مصنوعی: آن کسی که مانند تو هیچ زمان و حالتی ندارد، مانند تو هیچ معشوقهی دلانگیزی وجود ندارد.
چون دانهٔ یاقوت تو گل دانه نداردچون دام بناگوش توبه دام ندارد
هوش مصنوعی: چون دانههای یاقوت زیبا و باارزشاند، دل انسان نیز در این جهان چیزی مانند آن نمییابد. توبه هم که میتواند انسان را نجات دهد، به مانند دام و تلهای نیست که به سادگی بتوان آن را به دست آورد یا از آن بهرهمند شد.
بادی نبزد در همه آفاق که از ماسوی لب تو نامه و پیغام ندارد
هوش مصنوعی: هیچ بادی در دنیا وجود ندارد که به غیر از لبهای تو، نامه و پیامی از ما به دیگران برساند.
دادی ندهد عشق تو ما را که در آن دادبی داد تو افراخته صمصام ندارد
هوش مصنوعی: عشق تو به ما هیچ عطایی نمیکند، چرا که در میان این بیعدالتی، سایه قدرت تو بر سر ما سنگینی می‌کند و ما را تحت فشار قرار میدهد.
من در نرسم در تو به صد حیله و افسونگویی قدم دولت من گام ندارد
هوش مصنوعی: من با همه ترفندها و فریبها نمیتوانم به تو برسم، چون به نظر می‌رسد که خوششانسی من اجازه نمی‌دهد که قدم در راه تو بگذارم.