شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ حسی عمیق و جذاب از عشق و زیبایی است. شاعر از زلف و چشم معشوقش صحبت می‌کند که او را مجذوب کرده و خواب را از او گرفته است. معشوق با زیبایی‌اش تأثیر زیادی بر روح و دل شاعر می‌گذارد و او را مست و شیدا می‌کند. همچنین به زیبایی‌های طبیعی چون خورشید و آتش اشاره می‌شود که با صورت معشوق مقایسه می‌شود. عشق معشوق نه تنها شاعر را دچار سرگیجه و شیدایی می‌کند، بلکه زیبایی‌های او به شکل‌های مختلفی در زندگی‌اش تأثیر می‌گذارد.
زلف پر تابت مرا در تاب کردچشم پر خوابت مرا بی خواب کرد
هوش مصنوعی: زلفهای زیبا و خوش حالت تو مرا در خود پیچیده و شگفتزده کرده است، در حالی که چشمان خوابآلودت نیز باعث شد که من بیخواب شوم.
با تن من کرد نور عارضتآنکه با تار قصب مهتاب کرد
هوش مصنوعی: چهره زیبایت به گونهای بر من تأثیر گذاشته که مثل نوری در تیرگی شب، دل را روشن می‌کند.
عنبرین زلف چو چوگان خم گرفتتا دلم چو گوی در طبطاب کرد
هوش مصنوعی: زلفهای خوشبو و معطر مانند چوب چوگان خم شدهاند و دل من مانند گوی در بازی دچار تلاطم و اضطراب شده است.
وان لب عناب گونت طعنه کردتا سرشگم سرخ چون عناب کرد
هوش مصنوعی: لبهای سرخ و خوشرنگت مانند میوهی عناب، چنان زیبایی دارد که به دل مینشیند و باعث می‌شود اشکهایم به رنگ قرمز درآید.
گر عجب بود آنکه عشق تو مرامست و هالک بی نبید ناب کرد
هوش مصنوعی: اگر کار عجیبی باشد، این است که عشق تو مرا بدون شراب مست و غرق در حال کرده است.
این عجب‌تر آنکه عشقت رایگانچشم من پر لولو خوشاب کرد
هوش مصنوعی: عشق تو به گونهای است که بیهیچ توقعی، چشمان من را پر از زیبایی و جواهرات کرده است.
میغ روی خوب چون خورشید توچشمهٔ خورشید را محراب کرد
هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبای تو مانند خورشید است و درخشش آن، چشمهٔ نور را به مکان عبادت تبدیل کرده است.
و آتش روی ترا چون سجده بردهمچو ابدالان گذر بر آب کرد
هوش مصنوعی: آتش صورت تو را به سجده درآورد و مانند کسانی که در حالت عرفانی به آرامش میرسند، بر آب قدم گذاشت.