شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و ویژگی‌های فرشته‌ای با چهره‌ای زیبا و سیرت خوب می‌پردازد. شاعر با ستایش از رفتار دلنشین و ویژگی‌های ظاهری او، او را نسبت به دیگران برتر می‌داند. علاوه بر این، شاعر اشاره می‌کند که زیبایی و قد بلند او باعث شرمساری دیگران می‌شود و در نهایت بیان می‌کند که عشق و خوبی‌های این شخصیت باعث شده است که دنیا پر از شگفتی شود. به طور کلی، شاعر با تحسین و تمجید از ویژگی‌های این شخصیت، زیبایی و عشق را در زندگی نمایان می‌کند.
زهی مه رخ زهی زیبا بنامیزد بنامیزدزهی خوشخو زهی والا بنامیزد بنامیزد
هوش مصنوعی: راستی چه زیباست چهرهات، چه خوشرویی و چه بزرگمنشی! تو به خوبی به این ویژگیها شهرت داری.
غبار نعل اسب تو به دیده درکشد حورازهی سیرت زهی آسا بنامیزد بنامیزد
هوش مصنوعی: غبار نعل اسب تو در چشم حوریان جا میگیرد، به راستی که تو دارای سیمای زیبایی هستی و این زیبایی تو را ستایش میکنند.
ز شرم روی و دندانت خجل پروین و مه هر شبزهی زهره زهی جوزا بنامیزد بنامیزد
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و درخشندگی چهرهات، ستارهها و ماه هر شب به تو حسادت میکنند. آنها به خاطر تو، همچنان در حال درخشش و تابشاند.
ز خجلت سرو قدت را همی گوید پس از سجدهزهی قامت زهی بالا بنامیزد بنامیزد
هوش مصنوعی: از شرم و خجالت، قد خوشبلند تو بعد از سجده میگوید: چه قامت زیبایی! چه بلندی! این زیبایی را ستایش می‌کند و به آن اشاره می‌کند.
من از عشق و تو از خوبی به عالم در سمر گشتهزهی وامق زهی عذرا بنامیزد بنامیزد
هوش مصنوعی: من از عشق و تو از خوبی به دنیا آمدهایم، ای وای بر وامق و ای وای بر عذرا که نامشان به خوبی و عشق در یادها مانده است.