شمارهٔ ۱۱۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره فردی است که با چشمان زیبا و مستانه‌اش دل‌ها را به بازی می‌گیرد. شاعر وصف می‌کند که چگونه این فرد با کرشمه‌هایش آتش عشق و غم را در دل‌ها شعله‌ور می‌کند و حتی گاهی به نفرت دیگران هم دامن می‌زند. او از زیبایی این شخص و تاثیر عمیق آن بر خود می‌گوید و به این نکته اشاره دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند از محبت و همصحبتی با او فرار کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که دلش به آسودگی قانع نیست و از عشق پایانی نخواهد یافت، حتی اگر طعم زهر را بچشد.
چه رنگ‌هاست که آن شوخ‌دیده نامیزدکه تا مگر دلم از صحبتش بپرهیزد
هوش مصنوعی: این سطر بیانگر این است که آن شخص بازیگوش و شوخ، به گونهای عمل می‌کند که رنگها و زیباییهایی را هماهنگ میسازد، به طوری که دل من از معاشرت با او فرار کند. در واقع، او آنقدر جذاب و دلربا است که حتی وجودش موجب عدم آرامش و دوری از او میشود.
گهی ز طیره‌گری نکته‌ای دراندازدگهی به بلعجبی فتنه‌ای برانگیزد
هوش مصنوعی: هر از گاهی نکته‌ای عمیق و عبرتآمیز از زندگی به ذهن آدمی خطور می‌کند و گاهی هم به شکلی شگفتانگیز و حیرتآور، وضعیتی را به وجود میآورد که باعث ایجاد شور و هیجان میشود.
به هیچ وقت به بازی کرشمه‌ای نکندکه صدهزار دل از غمزه درنیاویزد
هوش مصنوعی: هرگز از روی فریب و ناز، طوری رفتار نکند که صدها هزار دل را از درد و حسرت به درد آورد.
گهی کزو به نفورم بر من آید زودگهش چو خوانم با من به قصد بستیزد
هوش مصنوعی: گاهی از سوی او که از دستش ناراضیام، ناگهان به سراغم میآید و گاهی هم که او را دعوت میکنم، به نیت دعوا و چالش میآید.
ز بهر خصم همی سرمه سازد از دیدهچو دود یافت ز بهر سنایی آمیزد
هوش مصنوعی: برای دشمن، مثل سرمه که از دوده به دست میآید، از چشمش میسازد و به نفع سنایی با آن ترکیب می‌کند.
خبر ندارد از آن کز بلاش نگریزمکه هیچ تشنه ز آب فرات نگریزد
هوش مصنوعی: او نمیداند که من از عشق او دوری میکنم، چون هیچ کس از آب فرات دور نمیشود در حالی که تشنه است.
هزار شربت زهر ار ز دست او بخورمز عشق نعرهٔ «هل من مزید» برخیزد
هوش مصنوعی: اگر هزار شربت زهر از دست او بنوشم، به خاطر عشق، با صدای بلند فریاد میزنم: «آیا چیزی بیشتر هست؟»
نه از غمست که چشمم همی ز راه مژههزار دریا پالونه‌وار می‌بیزد
هوش مصنوعی: چشمم به خاطر غم نمیگرید، بلکه مانند دریاهایی که از دل میجوشند، اشکهایم به شدت میریزند.
به هر که مردم چشمم نگه کند جز از اوجنایتی شمرد، آب ازان سبب ریزد
هوش مصنوعی: هر کسی که به چشم من نظر کند و غیر از او را گناهکار بشمارد، به خاطر همین، اشکهایم سرازیر میشود.
جواب آن غزل خواجه بوسعید است این«مرا دلیست که با عافیت نیامیزد»
هوش مصنوعی: شخصی می‌گوید که قلب او به حالتی آرام و عاری از مشکلات راضی نیست و با زندگی راحت و بیدغدغه سازگاری ندارد. او در جستجوی عمق احساسات و تجربیات بیشتری است و نمیخواهد در زندگیاش تنها به خوشیهای سطحی اکتفا کند.