شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوقه اشاره کرده و می‌گوید که زلف‌های او مانند کمند است و دل را به دام می‌اندازد. شاعر از طرفی درباره صبر و تحمل در عشق صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که با وجود چنین زیبایی، نیازی به نصیحت نیست. او همچنین یادآوری می‌کند که زیبایی واقعی در میان سرو و ماه قابل قیاس نیست و هر که چنین معشوقی را بخواهد، باید بهای رنج و سختی را بپردازد. در نهایت، به بلندی همت و اهمیت آن در عشق اشاره می‌کند.
چون دو زلفین تو کمند بودشاید ار دل اسیر بند بود
هوش مصنوعی: چون دو زلف تو همچون کمند است، ممکن است اگر دل گرفتار شود، به دام تو بیفتد.
گوییم صبر کن ز بهر خداآخر این صبر نیز چند بود
هوش مصنوعی: بگو صبر کن برای خدا، اما تا کی باید صبر کرد و این صبر چقدر ادامه خواهد داشت؟
خواجه انصاف می بباید دادبا چنین رخ چه جای پند بود
هوش مصنوعی: آقای انصاف با چنین چهرهای نباید به کسی نصیحت کند، زیرا زیبایی او به قدری است که هیچ کس نمیتواند به او انتقادی کند.
سرو را کی رخ چو ماه بودماه را کی لب چو قند بود
هوش مصنوعی: سرو چه زمانی به زیبایی چهرهی ماه میرسد و ماه چه زمانی لبهایی به شیرینی قند دارد؟
می ندانی که پست گردد زودهر کرا همت بلند بود
هوش مصنوعی: تو نمیدانی که هر کس که بلند همت باشد، به زودی به مقامهای بالا و معانی عمیق میرسد.
هر که معشوقه‌ای چنین طلبدهمه رنج و غمش پسند بود
هوش مصنوعی: هر کسی که معشوقه‌ای با این خصوصیات بخواهد، تمام رنجها و غمهایش را قبول کرده و برایش ارزشمند خواهد بود.