شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و عواطف عمیق عاشقانه است. شاعر از درد و شوقی که در دل دارد صحبت می‌کند و بیان می‌کند که زاری و شیدایی نشانه‌های عاشقی‌اند. او به عدم توانایی در تحمل غم عشق اشاره می‌کند و می‌پرسد چگونه می‌تواند با این همه درد شکیبا باشد. همچنین، به ویژگی عاشقانی اشاره می‌کند که در عشق خودکامه و خودرایند و آنهایی که با عشق واقعی مواجه می‌شوند، باید به دنبال درک عمیق‌تری باشند. در انتها، شاعر به زیبایی زلیخا و یوسف اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند از این زیبایی سیر شود.
هر کرا در دل خمار عشق و برنایی بودکار او در عاشقی زاری و رسوایی بود
هوش مصنوعی: هر کسی که در دلش عشق و احساس شدت دارد، کار او در راه عشق غالباً به زاری و رسوایی میانجامد.
این منم زاری که از عشق بتان شیدا شدمآری اندر عاشقی زاری و شیدایی بود
هوش مصنوعی: من اینجا به شدت تحت تاثیر عشق معشوقان قرار گرفتهام و واقعاً در احوال عاشقی، زاری و شیدایی وجود دارد.
ای نگارین چند فرمایی شکیبایی مرابا غم عشقت کجا در دل شکیبایی بود
هوش مصنوعی: ای زیبای من، چقدر میتوانی به من صبوری کنی در حالی که دل من از عشق تو پر از غم است و صبر جایی در دل من ندارد.
مر مرا گفتی چرا بر روی من عاشق شدیعاشقی جانانه خودکامی و خودرایی بود
هوش مصنوعی: تو از من پرسیدی چرا به محبت و عشق به تو روی آوردهام. پاسخ این است که عشق واقعی، با خودخواهی و خودرایی همراه است.
شد دلم صفرایی از دست فراق این جمالآنکه صفرایی نشد در عشق سودایی بود
هوش مصنوعی: دل من به خاطر دوری از آن جمال زیبا، همچون صفرایی (ناراحت و مضطرب) شده است، در حالی که کسی که در عشق دیوانه نشده، هیچگاه قادر به درک این احساسات نیست.
آن که یک ساعت دل آورد و ببرد و باز دادبر حقیقت دان که او در عشق هر جایی بود
هوش مصنوعی: کسی که توانسته باشد یک لحظه دلبرد را احساس کند و دوباره آن را به حقیقت برگرداند، بدان که او در عشق در هر مکانی حاضر و در دسترس است.
از سخنهای سنایی سیر کی گردند خودجز کسی کو در ره تحقیق بینایی بود
هوش مصنوعی: کسانی که در پی حقیقت و بررسی عمیق هستند، هرگز از حرفهای سنایی خسته نمیشوند.
از جمال یوسفی سیری نیابد جاودانهر کرا بر جان و دل عشق زلیخایی بود
هوش مصنوعی: هر کسی که عشق زلیخا را در دل و جان خود داشته باشد، هرگز از زیبایی یوسف سیر نخواهد شد و همیشه خواهان او خواهد ماند.