شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: این متن به تمجید و ستایش از زیبایی و ویژگی‌های خاص یک پسر می‌پردازد. شاعر به زبان شاعرانه و با ناز و شوخی از پسر می‌خواهد که با لب‌های شیرین و لطفش سخن بگوید و خاموش نماند. او اشاره می‌کند که در عشق به این پسر، شادی و غم با هم آمیخته‌اند و زیبایی او چون خورشید و ماه درخشان است. شاعر همچنین به ارتباط عمیق بین عشق و زیبایی اشاره کرده و نقش پسر را در زندگی و در شعرهای خود بیان می‌کند. او می‌گوید که عشق به پسر او را به یاد یوسف و یعقوب می‌اندازد و از او می‌خواهد که به قدرت و زیبایی خود واقف باشد و ننگی از عشق نداشته باشد. در کل، متن به ستایش عشق و زیبایی والایی که پسر نمایانگر آن است، پرداخته است.
چون سخنگویی از آن لب لطف باری، ای پسر!پس به شوخی لب چرا خاموش داری، ای پسر؟
هوش مصنوعی: وقتی کسی با لب‌های خوشایندی صحبت می‌کند، تو چرا به شوخی و بازی لبهایت سکوت کردهای، پسر؟
در ره عشق تو ما را یار و مونس گفت توستزان بگفتی از تو می‌خواهم یاری، ای پسر!
هوش مصنوعی: در مسیر عشق تو، ما را یاری و همراهی برای تو گفتند. از این رو، من از تو می‌خواهم که یاریام کنی، ای پسر.
دیر زی در شادکامی کز اثرهای لطیفمونس عقلی و جان را غم‌گساری، ای پسر!
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که در خوشبختی زندگی کن، زیرا آثار زیبا و دلنشین همدم عقل و جان میتواند آسایش و خوشحالی به ارمغان آورد، پسر.
تلخ گردد عیش شیرین بر بتانِ قندهارچون به گاه بذله زان لب لطف باری، ای پسر!
هوش مصنوعی: عیش و خوشی شیرین در قندهار به تلخی میگراید زمانی که از لبان زیبای معشوق، شوخی و طنز میشنوی، ای پسر.
بامداد از رشک، دامن را کند خورشید چاکرویِ چون ماه از گریبان چون برآری، ای پسر!
هوش مصنوعی: صبح زود، خورشید به خاطر زیباییاش دامن آسمان را از هم میدرد و همچون ماه از گریبان شب بیرون میآید. ای پسر، تو چه زمانی از این زیباییها را به نمایش میگذاری؟
سر بسان سایه زان بر خاک دارم پیش توکز رخ و زلف آفتاب و سایه داری، ای پسر!
هوش مصنوعی: من سرم را همچون سایه بر زمین گذاشتهام نزد تو، چرا که تو از چهره و موهای خود مانند آفتاب و سایهای برخورداری، ای پسر.
سرکشان سر بر خط فرمان من بنهند باشتا به گِرد مه خط مشکین برآری، ای پسر!
هوش مصنوعی: توریان در خط فرمان من سر تسلیم فرود آورند. بمان تا به دور ماه، خط مشکی برآوری، ای پسر.
ار نبودی ماه رخسار تو تابان زیر زلفبا سر زلف تو بودی دهر تاری، ای پسر!
هوش مصنوعی: اگر تو نبودیدی و زیبایی چهرهات درخشان نبود، زیر موهای تو، زمان هم تاریک و غمانگیز میبود، ای پسر.
کودکی کآن را به معنی در خم چوگان زلفهمچو گویی روز و شب گردان نداری، ای پسر!
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که کودکانی که در بازی زندگی شبیه به مهرههای چوگان به دور خود میچرخند، به بلایایی دچار میشوند که تو، فرزند، نمیتوانی تحمل کنی.
شد گرفتار سر زلف کمندآسای توروز دعوی کردن مردان کاری، ای پسر!
هوش مصنوعی: ای پسر، در روزی که مردان به اثبات بزرگمنشی و شکایت میپردازند، من در دام زلف دلربای تو گرفتار شدم.
شد شکار چشم روبه باز پر دستان توصدهزاران جان شیران شکاری، ای پسر!
هوش مصنوعی: چشمهای تو مانند روباه به طرز عجیبی جذاب و فریبنده است و به همین دلیل هزاران جان شیر در دام تو گرفتار میشوند، ای پسر.
ماه روی تو چو برگ گل به باغ دلبریشد شکفته بر نهال کامگاری، ای پسر!
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو همچون گلبرگهای تازه شکفته شده در باغ عشق است و به این ترتیب، شادی و موفقیت را به زندگی میآورد ای پسر.
بس دلا کز خرمی بی‌برگ شد زان برگ گلآه اگر بر برگ گل شمشاد کاری، ای پسر!
هوش مصنوعی: بسیارند افراد نیکو که به خاطر بیبرگی و غم از زندگی خوشحال نیستند. اگر بخواهی، میتوانی به زیباییهای زندگی توجه کنی و از آن لذت ببری، ای پسر!
کی شدندی عالمی در عشق تو یعقوب‌وار؟گر نه از یوسف جهان را یادگاری، ای پسر!
هوش مصنوعی: آیا کسی حیاتش را در عشق تو به اندازه یعقوب متوجه شد؟ اگر یادگار یوسف در این دنیا نبود، تو چه بودی، پسر؟
چون سنایی را به عالم نام فخر از عشق توستننگ و عار از وصلت او می چه داری، ای پسر؟
هوش مصنوعی: سنایی به خاطر عشقش در دنیا به مقام و اعتبار رسیده است، اما تو که به وصال او در ننگ و عاری به سر میبری، چه چیزی برای خود داری پسر؟